57: Onderweg naar Peshawar

Na 3 dagen verlaten we Peshawar en gaan we richting Islamabad. Vanuit Islamabad willen Phillip en eerst naar Noord Pakistan rijden om vervolgens via de Karakoram highway richting de Chinese grens te gaan. Dat we de grens tussen Pakistan en China niet over mogen dat weten we maar de Karakoram Highway willen we graag rijden. 

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

Op weg naar Peshawar

We weten beide dat we de grens met China niet met een motor over komen maar we willen hoe dan ook de Karakoram higway zover mogelijk op rijden.

We moeten  echter eerst nog in Islamabad zien te komen. De route van Peshawar naar Islamabad voert ons door schitterende woeste gedeeltes van Pakistan, met veel onverharde wegen.

Zo nu en dan wachten er grappige verrassingen op je als je op dit soort wegen rijdt. Zo zien we op een gegeven moment een laag stenen gebouwtje met een deur opening. Nieuwsgierig als we beide zijn stoppen we en gaan kijken wat er zich in het gebouwtje bevind.

Binnen in het gebouw zien we een vreemd schouwspel. Langs de kant zitten allemaal mannen op de grond, in het groen met traditionele hoofddeksel op.

Boven de op de grond zittende mannen zijn planken gemonteerd en op die planken staan allemaal pakjes met kaakjes. Niemand kijkt naar ons als we het vertrek binnengaan, en aandachtig om ons heen staan te kijken.

“Zullen we kijken wat er gebeurt als we een doos kaakjes pakken ?” zeg ik met een glimlach “doe maar niet” grapt Phillip “ze schieten je zo neer.”

Peshawar

Prachtig rijden in ruig Pakistan

Rijden op de Grand Trunk

We rijden weer verder, en komen op een gegeven moment op de Pakistaanse Grand Trunk terecht. De Grand Trunk is de snelweg van Pakistan en is berucht onder de vele reizigers die door Pakistan zijn trekken per auto of motorfiets.

Naast de Grand Trunk weg is er ook een zogenaamde Grand Trunk Railroad waar veel goederen over vervoerd worden.

Bij het zien van de Grand Trunk beseffen we dat het echte Pakistaanse avontuur toch wel achter ons ligt.

Oké het is nog steeds Pakistan maar het is wel het meest geciviliseerde gedeelte. Zo staan er overal vrij modern ingerichte hotels en restaurants langs de kant van de weg die bijna westerse prijzen hanteren.

Je kan weer overal de bekende benzine merken tanken. De Grand Trunk zelf is een ander verhaal. Het zware vrachtverkeer dat richting India gaat laat letterlijk zijn sporen na in het asfalt.

De sporen in het asfalt zijn soms zo diep dat ik mijn best moet doen om mijn motorfiets uit een spoor moet krijgen door een ruk aan mijn stuur te geven. Beschadigingen aan de weg maken verder het rijden op de Grand Trunk ook nog erg vermoeiend en gevaarlijk.

Peshawar

Het fort in Lahore

Duiken voor vrachtwagens en bussen

Daarnaast is er natuurlijk nog het weggedrag van de vrachtwagen en buschauffeurs. Stel je voor, je rijdt op een 2 baansweg en er komt je een vrachtauto tegemoet.

De vrachtauto wordt ingehaald door een autobus, die op zijn beurt ook weer wordt ingehaald door een andere autobus. Oftewel er komt je een linie aan autobussen en vrachtauto’s tegemoet.

Er is voor mij dan nog maar een keus en dat is de berm in duiken. Al begin ik ook na een tijdje te wennen aan het rijden aan op de Grand Trunk, erg prettig voel ik me er niet bij.

Aan het einde van de dag arriveren we in de Pakistaanse hoofdstad en we stoppen op de enige camping van de stad. Op de camping staan ook een paar mensen die met een auto de route naar Nepal rijden en die vertellen dat de Karakoram highway op dat moment onbegaanbaar is vanwege hevige regenval.

Phillip wil hoe dan ook de rit naar de Chinese grens maken maar ik besluit het niet te doen. Ik heb geen zin om op de [intlink id=”2359″ type=”post”]Karakoram pass weer in een situatie te komen zoals in de rivier bedding.[/intlink] We besluiten dan ook om vanaf hier iedere ons eigen weg verder te gaan.

Karakoram

Afscheid en alleen verder

Die avond gaan we met zijn tweeën uit eten en naar de film om ons afscheid te vieren. De volgende dag vertrek ik alleen richting Lahore.

De weg naar Lahore wisselt van brede Grandtrunck tot simpele maar drukke 2 baansweg. Tegen de avond neem ik weer ergens een hotel, laat me ergens scheren, ga naar de kapper, drink thee etc.

Aan de ene kant mis ik de gekke Belg maar ben tegelijk blij dat ik weer alleen verder kan. Zo kan ik tenminste mijn eigen manier van reizen weer voortzetten.

Geen discussie over de route of de overnachtingsplek, nee gewoon weer lekker mijn eigen weg gaan.  Na een dag of twee rijden bereik ik Lahore en ga op zoek naar het YWCA, (Young Women’s Christians Associaton) , omdat je daar goedkoop kan overnachten.

Ik laat me lekker scheren omdat dat kan.

Ik mag mijn tent opzetten in de tuin van het YWCA en ontmoet ook hier weer verschillende reizigers, onder andere een Duitser die met een RD500 (500 cc tweetakt Yamaha) over de Karakoram Highway  heeft gereden.

Er logeert ook een Deen die verteld hoe hij in Karachi gegijzeld is geweest en een engelse jonge vrouw die op straat in Peshawar wordt uitgescholden voor hoer, terwijl ze zichzelf toch geheel bedekt.

Het is een vreemde wereld hier in Azië maar het bevalt me. Die avond ga ik me maar weer eens laten scheren. Gewoon omdat het kan en omdat je lekker verwend wordt, tja ook reizen kent zo zijn routine.

58: De Lonely Planet heeft vaak gelijk

Opmerkingen

comments