9: Motorfietsen en valpartijen

Toen ik begon met motorrijden begreep ik nog niet zo veel van de techniek. Doordat ik nog met een L plaat reed waren mijn motorritjes beperkt tot de straten van ’s-Gravenhage. Echt lange ritten kon ik nog niet rijden omdat ik mijn stad niet uit mocht. Tja zo ging dat in die tijd, je kreeg een L plaat en een proefrijbewijs en verder zocht je het maar uit.

Deel een: [intlink id=”112″ type=”post”]De brommertijd kwam er aan[/intlink]

Motorfietsen hadden nog standaard kickstarters

Het rijden van veel korte stukjes is niet bevorderlijk voor de accu van een motorfiets. Door het vele stoppen en weer starten en het constant rijden met het licht aan raakte de accu snel leeg.

Daar stond ik dan met een motorfiets met een platte accu. Er zaten toen nog wel standaard kickstarters op motorfietsen maar een 360 cc tweecilinder aantrappen doe je echter niet zomaar. Zeker als je dat nog nooit gedaan hebt.

En zo stond ik een paar minuten te trappen op mijn motorfiets toen er een andere motorrijder stopte die eveneens een L plaat gemonteerd had.

De motorrijder , Tim genaamd en rijdend op een Honda 350 viercilinder, hielp mij met het aantrappen van mijn Honda cb360. Uiteindelijk wisten we de Honda weer aan de gang te krijgen we kletsten nog wat en spraken af de volgende dag een stuk samen op te rijden.

Een tweecilinder met krassen

Ik was 19 en had nog geen motorrijbewijs, maar wel een proefrijbewijs waarmee ik alleen stukjes in de buurt mocht rijden.

Ik reed bijna iedere dag op mijn motorfiets om maar zoveel mogelijk ervaring te krijgen en zodoende zo snel mogelijk examen te kunnen gaan doen.

Ik had mij vast voor genomen om in een keer mijn rijbewijs te halen. Ik werkte nog steeds bij de doe het zelf zaak in Den Haag die gevestigd was in de Waldorpstraat. De L plaat had ondertussen zijn plek achter de kentekenplaat gevonden waardoor ik iedere dag op mijn motorfiets naar mijn werk ging.

Het was genieten om iedere ochtend op mijn snorrende tweecilinder naar mijn werk te gaan en weer terug. Ik reed door weer en wind want motorrijden zou ik.

Zo reed ik ook in de winter door en zelfs als het vroor. Op een dag ging ik weer terug van mijn werk naar huis en wilde vanwege de kou een kortere weg nemen.

Ik nam een kortere route die onder de treinbaan van de Waldorpstraat doorliep, in Den Haag bekend als de blikken tunnel.

Tranen in mijn ogen

Maar zoals ik al zei was het winter en het had gevroren, niet streng maar net genoeg om het glad te maken. In het midden van de Blikken tunnel had zich een plas ijs gevormd en daar ging ik met een flinke vaart op onderuit.

Een collega die achter mij reed kon nog net op tijd remmen en stapte flink geschrokken uit. Ik krabbelde geschrokken overeind en zag mijn mooie glimmende motorfiets plat op straat liggen.

De tranen sprongen zo’n beetje in mijn ogen toen ik het tafereel aanschouwde. Ik wilde zo snel mogelijk de motor overeind zetten en doorrijden omdat ik geen politie kon gebruiken vanwege mijn L plaat en het gebrek aan een echt rijbewijs.

Krassen in mijn ziel

Met zijn tweeën pakte we de motor op maar toen hij eenmaal op zijn wielen stond ik niet op de juiste plek om hem vast te houden waardoor hij de andere kant op viel.

Uiteindelijk wisten we hem op zijn wielen te krijgen en te houden en kon ik met de schrik in mijn lijf doorrijden.

Eenmaal thuis gekomen parkeerde ik zonder iets te zeggen mijn niet meer zo nieuwe tweewieler in de stalling die ik had. Zwijgzaam zat ik die avond aan tafel in hevig gepeins verzonken.

De krassen die ik in de uitlaten van mijn Honda had  zitten zaten tegelijkertijd in mijn ziel, ik had motorpijn en niet zo’n klein beetje ook.

10: [intlink id=”3172″ type=”post”]Rijexamen doen leek zo makkelijk[/intlink]

Opmerkingen

comments