29: In Iran krijg je vanzelf thee

De volgende ochtend word ik om een uur of 6 wakker. Ik sta gelijk op en merk dat de eigenaar van het restaurant druk bezig is met een ontbijt. Ik berg alvast mijn slaapzak en matrasje op en bind het geheel op de Ténéré. De eerste grote stad in Iran is Tabriz, voor mij de stad waar ik mijn visum kan verlengen. 

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

 Tabriz is de eerste grote stad in Iran

Het ontbijt bestaat uit een soort pannenkoek met geitenkaas en thee. Ik reken ongeveer 4 dollar af voor het avond eten, overnachting en ontbijt. Prima denk ik als dit zo door heel Iran blijft kan ik behoorlijk besparen op mijn budget.

Ik neem hartelijk afscheid van de restauranthouder en neem nog een laatste foto. Ik beloof hem een kopie van de foto toe te sturen. Geen idee hoe ik de foto ooit bij hem krijg want als je op wereldreis bent lukt dat niet altijd.

Ik denk ook niet snel terug te komen op deze plek in Iran, sowieso is Iran geen land waar je vaak komt denk ik terwijl het geen onaantrekkelijk land is.

Ik kick de Ténéré aan en vertrek richting Tabriz, de eerste grote stad die ik in Iran tegenkom. Aangezien ik vroeg op mijn Ténéré zit is het nog niet zo heel erg warm. Zodra ik langer onderweg ben neemt de warmte toe.

Onderweg naar Tabriz stop ik nog een paar keer om thee te drinken en om te tanken. Stoppen in Iran doe je eigenlijk nooit alleen. Zodra een passerende auto je ziet staan wordt er gestopt om handen te schudden en een beetje te praten voor zover dat kan.

Iran

Bazar in Tabriz

 In Iran krijg je vanzelf thee

Gezelligheid kent geen tijd in Iran zo blijkt.  Rond een uur of 5 zie ik de eerste borden die aankondigen dat ik de stad Tabriz nader.

Het wordt duidelijk drukker op de weg, waarbij ik vooral diesel walmende vrachtwagens om me heen zie.

Het is ongeveer half 6 in de avond als ik in Tabriz aankom. De weg waar ik over rij is in twee banen verdeelt.

In het midden is een soort plantsoen waar mannen in groene overals en petten druk bezig zijn met sproeien en harken.

Ik volg de, in het Engels geschreven, bordjes centrum en rij Tabriz binnen. Ik parkeer op het eerste schaduw plekje wat ik tegenkom om even in mijn Lonely Planet reisgids te kijken of er ergens een hotel is.

Op het moment dat ik mijn helm af zet en naar een hotel ga zoeken komt er een man uit de garage lopen waar ik voor sta en bied mij een glas thee aan. Ik stap van mij motor af en ga op een krukje naast de man zitten om mijn thee te drinken.

Vrijdag is zondag in Iran

Dit begint goed denk ik. Na een paar minuten zoeken vindt ik in de Lonely Planet een hotel voor een goede prijs, althans volgen de Lonely Planet. Ik bedank voor de thee en begeef mij naar het hotel.

De informatie uit de reisgids klopt en ik boek een kamer, de motorfiets mag in de hal staan. De kamer is niet veel bijzonders maar voldoet.

Ik trek mijn vuile kleding uit, neem een korte verfrissende douche en trek een schone set kleding aan.

Ik heb mijzelf aangeleerd mijn minder schone set aan te trekken als ik weer op de motor stap. Zodoende hou ik altijd een redelijk schone set kleding  over. Ik vraag aan de man van de receptie of hij weet waar ik mijn visum kan verlengen.

Televisie kijken in Iran

Hij geeft aan dat hij dat niet weet en dat alles toch dicht is omdat  het te laat is. De volgende dag is het vrijdag en dan is sowieso alles dicht.

Op mijn hotelkamer blijven is geen optie. Ik slaap op een klein bedompt kamertje met uitzicht op een binnenplaatsje dat omgeven is door 4 hoge muren het geheel doet je denken aan de binnenplaats van een gevangenis.

Er staat ook een televisie op mijn kamer maar de ontvangst is zeer slecht en je kan alleen maar Iraanse televisie kijken. Tussen de sneeuw op het beeld door kan ik nog net een komiek uit Iran waarnemen. TV Iran staat er later met grote letters op het testbeeld.

Vrijdag is in Iran zoiets als zondag in Nederland. Dat betekent dus dat ik mij de volgende dag moet zien te vermaken in Tabriz.

Iran

Cola in Iran heet zamzam

Iraanse cola heet Zamzam

Ik besluit de stad te bekijken en loop mijn hotel uit. Ik heb mijn zonnebril opgezet maar dat wordt hier niet op prijs gesteld. Door verschillende mensen word mij d.m.v. gebaren duidelijk gemaakt dat ik mijn zonnebril moet afzetten ik negeer de gebaren en hou mijn bril op.

De zon is voor mij te sterk om zonder zonnebril te lopen. Ik wandel wat onwennig door de straten van Tabriz . Ik steek een drukke straat en loop in de richting van een parkje waar zich meerdere mensen bevinden.

Er gebeurt niet veel in het park, er staat een reuzenrad dat er zo te zien al heel wat jaren staat. Bij een kiosk bestel ik een flesje Cola maar dat hebben ze niet in Iran. In plaats daarvan krijg ik een flesje Zamzam, een Iraanse Cola variant.

Zo zit ik een beetje te zitten in het park en bedenk mij dat ik de volgende dag mijn visum nog niet kan verlengen omdat het dan vrijdag is en dan is alles dicht. Ik heb werkelijk geen idee wat ik hier de hele dag moet doen.

30: Verboden te flirten in Iran

Opmerkingen

comments