2: De Honda Goldwing was soms gevaarlijk

Het was duidelijk dat veel motorfietsen uit de jaren 60, 70 en ook de begin jaren 80 een wegligging probleem hadden. De rechtuit stabiliteit was bij sommige, vooral Japanse motorfiets soms zo slecht dat er levensgevaarlijke situaties konden ontstaan.

[intlink id=”3092″ type=”post”]Motorfietsen en wegligging deel 1[/intlink]

De wegligging van de Honda GL1000

Zo was bijvoorbeeld de in 1975 uitgekomen Honda GL1000 Goldwing op de snelweg behoorlijk lastig in toom te houden.

De 1000 cc viercilinder had ruim 90pk en dat was veel voor die tijd en de topsnelheid loog er ook niet om.

Maar de Honda Goldwing kon op een gevaarlijke manier onbestuurbaar worden doordat de motorfiets oncontroleerbaar ging pendelen bij hogere snelheden.

Honda Goldwing

De eerste Goldwing met dunne voorvork en zware Vetter kuip.

Pendelen door een slap frame

Dit pendelen ontstond doordat er in het frame dat niet stijf genoeg was beweging ontstond.

Mede door de kwalitatief slechte voor en achtervering werd het pendelen erger en ging over in oncontroleerbaar slingeren.

De voor en achtervering waren ook duidelijk niet in staat de oneffenheden voldoende te dempen en gaven de bewegingen door aan het frame.

Daar kwam nog bij dat het rijwiel gedeelte van motorfietsen die tot halverwege de jaren 80 werden gemaakt veel te licht was uitgevoerd.

Voorvering

De Honda CBX met standaard te dunne voorvering en frame

Schokdempers vervangen was niet de oplossing

De meeste Honda’s waren bijvoorbeeld uitgerust met achtervering van het merk FVQ. De naam FVQ stond voor Full Variable Quality.

Volgens Honda pasten de schokdempers zich automatisch aan, aan de belasting van de motorfiets.

In de praktijk bleken de schokdempers volledig ontoereikend en kregen vaak de naam fietspompen mee. De FVQ dempers werden vaak vervangen voor vering van het merk Koni of Marzocchi.

Maar met het vervangen van de schokdempers was het probleem nog niet opgelost want de voorvering van veel motoren in die tijd zorgde ook voor een slechte wegligging.

De voorvering van de soms zeer snelle motorfietsen waren veel te licht uitgevoerd. Een goed voorbeeld daarvoor was bijvoorbeeld de Honda CBX en de Kawasaki 1300.

Wegligging

Een duidelijk aangepaste Honda CBX met

 100pk met te dunne voorvork

Beide zes cilinder motorfiets met meer dan 100 pk waren nog steeds uitgerust met dezelfde standaard vering en veel te licht frame.

De te dunne veerpoten van snelle motorfietsen bleven niet stabiel en vervormden bij snelle ritten en vooral als er lengterichels in het wegdek zaten.

Motorrijders uit die tijd probeerde van alles om de problemen rondom de soms erbarmelijk slechte wegligging op allerlei manieren op te lossen.

Zo werden er andere schokdempers gemonteerd en werd in veel gevallen de voorvering aangepast.

De voorvering werd vaak verstevigd met zogenaamde voorvork stabilisatoren die de beiden voorpoten onderlig verbonden.

images-2

Voorvork stabilisator

Tijd voor verandering

Door deze verbinding werd de voorvering stabieler en stijver waardoor de stabiliteit van de motorfiets verbeterd werd.

De beide voorpoten die verbonden waren door de bovenste twee kroonplaten en het voorwiel werd wel stijver waardoor er minder beweging was in het geheel maar het bleef behelpen.

Want ook de achterbrug van veel motorfietsen uit die tijd was te flexibel voor het steeds hoger wordende vermogen.

Te lichte achtervorken gecombineerd met stereo schokdempers van slechte kwaliteit zorgde voor nachtmerrie achtige situaties die niet zelden slecht afliepen.

Schokdempers vervangen kosten was dan ook een veelgestel vraag die dealers veel te horen kregen.

Het was tijd voor verandering.

3: [intlink id=”3118″ type=”post”]Iedere motorfiets was een naked bike[/intlink]

Opmerkingen

comments