24: Aardbeving in Dogubayazit

Dogubayazit blijkt leuker dan ik had verwacht en ik geniet dan ook met volle teugen van de stoffige plaats. Dat het in Dogubayazit niet altijd even veilig is blijkt als ik de kogelgaten in de ramen van het hotel zie en wakker wordt geschud door een aardbeving. De Ishak Pasa maakt de stad meer dan de moeite waard.

Deel 1:  Van Goldwing naar XT500

 De Ishak Pasa is indrukwekkend.

Dogubayazit is behoorlijk populair bij reizigers. Er lopen regelmatig backpakkers over de stoffige straten te zoeken naar een goedkoop hotel of drinken thee bij een theehuis. Er is dan ook best wel het een en ander te zien hier.

Zo kun je de berg Ararat zien liggen van een afstand, wat een indrukwekkend gezicht is. Je mag hem niet beklimmen van het Turkse leger maar van een afstand ziet hij er ook indrukwekkend uit. Het hotel waar ik zit biedt ons een toeristisch tour aan voor een redelijke prijs.

We gaan de Ishak Pasa bezoeken en een of ander gat in de grond wat door een meteoriet inslag zou zijn veroorzaakt. Verder bezoeken we de resten van de Ark van Noach wat niet echt als ark te herkennen is maar goed met beetje fantasie lukt het. In eerste instantie is de Ishak Pasa aan de beurt.

Na een korte rit komen we er aan. We zijn de enige toeristen op dat moment. Het is met recht een indrukwekkend bouwwerk. Er zit weliswaar geen dak meer op maar de muren staan er nog met al hun versieringen en beeldhouwwerken.

Ishak Pasa in Dogubayazit

De Ishak Pasas is indrukwekkend om te zien

Dogubayazit blijkt een gezellige stad

De ruïne is een lust voor het oog en we fotograferen het dan ook van uit alle hoeken. Het mooie is dat we de enige zijn die hier rondlopen. We genieten van het uitzicht en praten over onze verder reisplannen.

De 2 Engelsen gaan over 2 weken weer terug naar huis. Als ik vertel dat ik over 2 dagen Iran hoop binnen te rijden ontwaar ik toch wat jaloerse blikken. Na een dag In en om de Ishak Pasa te hebben rondgelopen gaan we weer terug, want er is behoefte aan thee en Backgammon.

Zo zitten weer tot laat in de avond aan de stoffige straat thee te drinken en allerlei spelletjes te spelen. De volgende dag is voor ons allemaal de laatste dag dat we in Dogubayazit zijn. De charmante hotelmanager heeft ons belooft dat ze ons nog wat hoogtepunten laat zien van de stad.

Die avond zitten we weer tot in de kleine uurtjes thee te drinken en spelletjes te spelen. Ondertussen racen de pick-up trucks met daarop gewapend mannen die de stad beveiligen door de straten.

Wij trekken ons er niets van aan, behalve onze Koerdische vriend die zich duidelijk niet op zijn gemak voelt Hij kijkt angstig om zich heen terwijl we aan de thee zitten hij is Koerd en voelt een zekere dreiging. Ik heb wel medelijden met hem en probeer hem wat op te vrolijken.

Dogubayazit heeft juweeltjes.

De Ishak Pasa uit een creatieve hoek genomen.

Mijn eerste aardbeving.

De volgende ochtend word ik om 6 uur wakker omdat er iemand aan mijn bed staat te schudden.

Tenminste dat denk ik. In werkelijkheid staat heel Dogubayazit te schudden op zijn grondvesten. Ik maak voor het eerst in mijn leven een aardbeving mee en dat is een vreemde gewaarwording. Je hoort niets maar de boel staat wel te schudden.

Ik loop naar mijn balkon op 6 hoog en zie een groepje mannen in het midden van de straat staan, die waarschijnlijk kijken welk gebouw er als eerste instort. In het midden van de straat gaan staan blijkt het veiligste te zijn bij een aardbeving.

Ik doe mijn kamerdeur open en zie een hotelmedewerker angstig door de gang lopen. “Er is niets aan de hand” zegt hij met een bezweet voorhoofd, “gaat u maar rustig slapen”.

 Ik geloof de man op zijn woord en ga met een glimlach mijn bed weer in, heb ik eindelijk een aardbeving meegemaakt denk ik bij mezelf en val in slaap.

Details van de Ishak Pasa

Versieringen van de Ishak Pasa

Iran ga ik niet overleven volgens de Israeli’s

Die ochtend vraag ik aan de mensen van het hotel of ze de beving hebben gevoeld, “tja het was maar een kleintje hoor” antwoord men.

Er zijn wel gevaarlijkere dingen die hier gebeuren en hij wijst op de kogelgaten in een van de ramen van het hotel. “Een aanval van PKK terroristen”zegt hij.

Ach denk ik wat kan mij nou nog gebeuren, ik vertrek morgen naar Iran. Die avond worden we uitgenodigd voor een picknick. We besluiten wandelend naar de picknick te gaan samen met een Israëli’s stel.

Van Turkije naar Iran

Als ik tegen de twee Israëliërs vertel dat ik de volgende dag de grens met Iran oversteek staren ze me verbaasd aan. Dat is een gevaarlijk land zeggen ze dat ga je waarschijnlijk niet overleven. Waar heb ik dat vaker gehoord denk ik bij mezelf.

We genieten van de picknick en wandelen na afloop in het donker terug richting het hotel in Dogubayazit . Morgen Iran denk ik en ben op een prettige manier nerveus.

25: Mijn eerste dag in Iran

Opmerkingen

comments