55: Vlees met vliegen in Peshawar

Als je reist in landen als Pakistan moet je accepteren dat het met zaken als Hygiene en voedsel anders zit dan je gewend bent. Verwacht geen houdbaarheids datum op de verpakking van het voedsel dat je koopt. Je wordt echter vanzelf imuun voor allerlei bacterien als je eet wat de bevolking eet.

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

Vlees met vliegen in Peshawar.

Overdag dwaal ik een beetje door Peshawar en ga hier en daar thee drinken en laat me ergens scheren en knippen. Ik bezoek de bazaar en de smokkelmarkt waar van alles en nog wat te koop is.

Er is ook een levendige geldwisselmarkt. Overal zitten mannen in traditionele gewaden met Tulbanden op met stapels Pakistaans geld klanten te lokken. Peshawar is een levendige stad met zijn vele eethuisjes, thee tentjes en zijn bonte bevolking, een stad om lekker in rond te dwalen.

Tegen een uur of zeven ga ik met een aantal andere reizigers ergens in Peshawar eten. We lopen door een straat waar kooplui hun vleeswaren aan de man proberen te brengen.

Onderweg naar Peshawar

Iedereen in Pakistan heeft een Kalasjnikov

Vlees met vliegen

Grote lappen vlees hangen in de avondzon en zijn bedekt met vliegen die er door de handelaren regelmatig afgejaagd worden. Ik ben ondertussen wel wat gewend en kijk er niet naar om.

Een van de mensen van het guesthouse kijkt met afschuw naar de lappen vlees en geeft aan dat hij dat vlees nooit zal eten. “Waar denk je dat de restaurants hun vlees vandaag halen”? vraag ik hem.

Hij kijkt mij met afschuw aan en zweert dat hij geen vlees eet zolang hij in Pakistan is. Ik constateer dat hij net onderweg is en nog moet weggen aan de hygiene van het Aziatische land.

Don’t let the bedbugs bite.

Hij kijkt mij vol afschuw aan als hij beseft dat dat vlees ook hier vandaan komt. We zoeken een eethuis waar we een soort kebab met rijst en gebakken tomaten eten.

Tijdens het eten zie je soms in een hoek van het restaurant snel een kakkerlak weg glippen. Het is te merken dat ze in Pakistan geen keuringsdienst van waren meer hebben.

Ik let er niet meer op en het doet me ook niets meer. Ik geniet van mijn eten en van het gezelschap van het guesthouse. Die avond zitten we met een aantal reizigers op de binnenplaats van het onderkomen nog even na te praten als we van een afstand het geluid van geweerschoten horen.

Het is beter om hier in het donker niet naar buiten te gaan denk ik. Als ik even na elf uur naar bed ga roept iemand mij na “Good night and dont let the bedbugs bite”. Ik lach erom en kruip in mijn slaapzak en denk na, hoe kan ik Bed Bugs voorkomen.

aodmwr55

Wapen fabriekje in Darrar

Plannen voor Darrar

De volgende dag kom ik met minder Bedbugs beten dan de dag ervoor mijn slaapzak uit, . Ik ga met Phillipe en nog een paar anderen uit het guesthouse, een ontbijtje eten ergens in de stad.

Tijdens het ontbijt bespreken we onze plannen om naar Darrar te gaan, het plaatsje waar de meeste wapenfabriekjes staan.

We beseffen dat het niet handig is om op de motor te gaan want dan vallen we teveel op, aldus mijn Belgische vriend. We moeten ons tussen het Pakistaanse volk mengen zegt hij.

Ik kijk hem peinzend aan en vraag me af hoe we ons als westerlingen moet mengen tussen de Pakistaners. Maar het idee naar Darrar te gaan spreekt me wel aan. Van Peshawar naar Darrar is een klein stukje met het openbaar vervoer en openbaar vervoer is Pakistan is weer een heel nieuw avontuur.

56: Met de bus naar Darra

Opmerkingen

comments