51: Een zwaar stuk in Pakistan

Het is zaak dat je op een lange reis door onbekende gebieden zoveel mogelijk de makkelijkste weg kiest. Je wilt je motorfiets en je zelf heel houden door geen overbodige risico’s te nemen. Phillip heeft voor deze route in Pakistan gekozen en ik ben zo dom geweest om met hem mee te gaan.

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

De Tenere heeft het zwaar

Er is nu geen sprake meer van een weg. We rijden op een ondergrond van grote stenen en moeten regelmatig de rivier, die als een slang door de vallei kronkelt, oversteken.

Tijdens het oversteken van de rivier doen we ons best om de onder het water liggende grote stenen te ontwijken. Aangezien je niet kan zien wat er onder water aan stenen ligt kan dat zo nu en dan knap lastig zijn.

Ik probeer soms voorzichtig mee te steppen met de Tenere tijdens een oversteek maar als ik een keer bijna een enkel breek stop ik daar verder mee.

Bij sommige oversteekplaatsen weten we niet hoe diep de rivier is en moeten we eerst lopend zien of we er met de motorfiets door kunnen.

Zo nu en dan lijkt het of we de uitweg uit de vallei gevonden hebben maar als we er in rijden moeten we vaak na een paar honderd meter weer terug.

Pakistan

Een simpel maar doeltreffend onderkomen in de Vallei

Contact met de plaatselijke bevolking

Na een dag ploeteren zijn we geen steek verder en ik begin steeds meer het idee te krijgen dat dit de route is waar de Oostenrijkers [intlink id=”2097″ type=”post”](zie deel 45)[/intlink] zo lang over gedaan hebben.

Uitgeput en uitgedroogd besluiten we het voor die dag voor gezien te houden. We zijn voor mijn gevoel geen steek verder gekomen en we hebben geen idee waar we zitten.

We besluiten bij een hut te overnachten en de volgende dag verder rijden. Als ik me een beetje aan het wassen ben in de rivier komt er een in boerka geklede vrouw naar me toe en bied me een brood aan. Ik accepteer het brood en wil even met haar praten maar dat wil ze niet.

Jammer denk ik, contact met de plaatselijk bevolking is voor mij een belangrijk onderdeel van de reis. We zetten thee en eten het brood en kunnen daarna niet veel anders doen dan onze slaapzakken uitrollen bij het hutje.

Tenere

Thee drinken in de vallei

De Tenere komt onder water te liggen

De volgende dag zetten we de tocht voort. De omgeving veranderd niet en we doen nog steeds niets anders dan iedere keer die verdomde kronkelende rivier oversteken.

Tijdens een zo’n oversteek stuit ik met mijn voorwiel op een grote kei en val. De Tenere ligt voor de helft onder water waardoor een van mijn koffers vol loopt. Samen met de Belg hijs ik de motor weer overeind en duw hem het droge op.

Ik sta vervolgens een uur vloekend te kickstarten voordat de Ténéré weer start en we weer verder kunnen.

Zo nu en dan lijkt het of we de uitweg hebben gevonden als we een volledig in takt gebleven stuk asfalt vinden maar dat blijkt dan toch weer een teleurstelling.

Bij een van de op een uitweg lijkende paden moeten we een steile klim maken. Tijdens dit steile stuk omhoog rijden raak ik de controle over mijn motorfiets kwijt.

Ik geef te veel gas en doordat het meeste gewicht achterop zit trek ik ongewenst de motor op het achterwiel en sla achterover. Ik kan op dat moment alleen maar van de motor afspringen en hopen dat ik hem niet boven op mij krijg.

Pakistan

 Onze gidsen op hun motorfiets

2 mannen op een motorfiets

De Ténéré tuimelt een paar meter naar beneden en blijft op zijn kant liggen. Ik kom plat op mijn rug terecht en blijf even liggen om naar adem te happen. Even later sta ik weer een minuut of 20 te trappen om de Ténéré aan te krijgen.

We ploeteren zo de hele dag door totdat we tegen het einde van de 2e dag twee mannen tegenkomen die op een 125cc Honda brommer hun weg door de vallei zoek.

Als we vragen of ze een manier weten om op de doorgaande weg te komen geven ze aan dat ze ons de weg wel zullen wijzen maar eerst is er thee.

Over mijn tweede beker melkthee kijk ik Phillip vermoeid aan en zeg “deze route is toch wel een foute keuze geweest vind je ook niet ?”. Met een ietwat schuldig blik in zijn ogen geeft hij me met een diepe zucht gelijk.

“Tja daar hebt ge gelijk in” antwoord hij met een Belgisch accent. Na de thee wijzen de mannen op de 125cc Honda ons de weg. Opgelucht staan we een paar uur later op een strakke asfaltweg. De Tenere heeft het zwaar gehad net als wij maar we hebben het overleeft. Vanaf nu ga ik maar wat minder naar mijn Belgische vriend luisteren.

52: Kans op ontvoering in Pakistan

Pakistan, Verkaaik

Opmerkingen

comments