48: Onderweg naar Quetta

Reizen door landen als Pakistan is anders. Je zoekt niet zomaar even een camping of hotel op om te overnachten, je mag blij zijn als je een hotel tegen komt. Het reizen door dit deel van de wereld kan behoorlijk zwaar zijn. De hitte het stof en de luchtvervuiling kunnen behoorlijk vermoeiend zijn maar het blijft het waard. Pakistan is een van de mooiste landen waar ik doorheen heb gereisd.

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

Tanken in Pakistan

Als we de volgende ochtend om een uur of 6 wakker worden merken we dat we de enige overgebleven gasten zijn. Iedereen is blijkbaar zeer vroeg vertrokken. We nemen een zeer simpel ontbijt van thee en brood met onduidelijke jam en vertrekken richting Quetta.

Quetta is de eerste grote stad die ik in Pakistan ga bezoeken. Voor we weg rijden moet er nog getankt worden. Benzinepompen zijn er niet, en dus  wordt er uit een jerrycan getankt.

Pakistan

De auteur samen met de belg

 Pas op voor vervuilde benzine

Voor de zekerheid laat ik de benzine via een katoenen lap mijn tank in lopen om de benzine te filteren. We tanken waarschijnlijk benzine die in grote oliedrums Iran uit gesmokkeld  zijn en daar kan van alles in zitten. In de katoenen lap blijven nogal wat metaal splinters zitten dus klopt ons vermoeden over de benzine.

Zodra we getankt hebben zetten we onze tocht voort. Ik blijf voorlopig samen oprijden met mijn Belgische vriend maar ik weet niet precies voor hoelang ik dat doe. Reizen kan je beter in je eentje doen, zo is mijn ervaring.

De woestijnen van Pakistan

De weg van Dalbandin richting Quetta leidt ons weer door de dorre maar schitterende woestijn.

We houden het tempo laag, om te kunnen reageren op alles wat onverwacht op ons pad komt. Ik wil niet verrast worden door een gat van 20 meter breed of door een overstekende hond en dat soort dingen kan je hier verwachten.

We stoppen af en toe om te schuilen voor de hitte en wat thee te drinken. We hebben in ieder geval geen gebrek aan belangstelling.

aodmwr48

Thee drinken in Pakistan

 Zwaaien naar kinderen

Het gebeurt regelmatig dat we ontzet moeten worden door de eigenaar van het theehuis waar we neerstrijken. Maar het blijft allemaal vriendelijk, sympathiek en gastvrij.

Pakistan blijft je wel verbazen, zeker als je door de verlaten woestijn gebieden rijdt. Zo komen er soms uit het niets ineens groepjes kinderen aangerend terwijl er in de wijde omgeving geen dorp of stad te bekennen is.

Zodra de kinderen ons zien gooien ze stenen op de weg, ik heb niet het idee dat het kwaad bedoeld. Als we onder het rijden naar de kinderen zwaaien, zwaaien ze terug en hebben ze geen tijd om met stenen te gooien.

aodmwr48

Nomaden in de Woestijn

Pas op voor speedbumps

Het rijden door de woestijn is prachtig maar vermoeiend. Door de warme wind die mijn helm inwaait begin ik wat suf te worden en let minder goed op dan ik zou moeten.

Phillip heeft duidelijk hetzelfde probleem en ziet een hoge verkeersheuvel over het hoofd. Met een te hoge snelheid vliegt hij over de verkeersdrempel en wordt bijna gelanceerd.

Ik zie, net als Phillip de verkeersdrempel te laat en knijp vol mijn voorrem in om nog wat te remmen maar het is al te laat. Door het gladde asfalt schiet het voorwiel onder me weg en ga ik met een flinke snelheid nog voor de speedbump onderuit.

De Ténéré en ik gaan horizontaal over de verkeersdrempel en schuiven recht op de inmiddels gestopte Phillip af. Vlak achter de Belg komen ik en mijn motorfiets tot stilstand.

wr48.3

 Pakistaanse mannen tonen belangstelling, vrouwen zie je niet

De Ténéré mankeert niets

Ik kom met mijn rechtervoet klem te zitten onder mijn motor maar mankeer verder niets, ik kan alleen niet zelf opstaan.

 Voor ik het weet staat er een groep kinderen om me heen en komt Phillip naar mij toe lopen om mij uit mijn netelige positie te bevrijden.

“Ik dacht dat je mij zou torpederen” zegt hij met een glimlach. Ik raap de boel weer op en constateer dat er een deuk in een van mijn koffers zit.

Verder mankeert de  Ténéré niets. We zijn beide  door dit voorval gewaarschuwd en beseffen dat we beter op moeten letten in Pakistan, het tempo gaat in ieder geval omlaag.

49: In het hart van Baluchistan

 

Pakistan, Joanie de Rijke

Opmerkingen

comments