40: Perzische tapijten in Esfahan

Iran heeft tot nu toe behoorlijke indruk op mij gemaakt en die is vooral positief. De bevolking is gastvrij ondanks dat iedereen onder het juk van de Iraanse geestelijke leeft. De stad Esfahan is een bijzondere stad vol met monumenten en tapijtwinkel waar tapijten en kelims in overvloed te koop zijn.

Deel: Van Goldwing naar XT500

Het leven in Esfahan is vol vrolijkheid

Het leven in Esfahan is vrolijk, ontspannen en soms frivool. Zo lopen er groepjes Iraanse jonge dames vrolijk lachend over straat terwijl hun glanzend zwarte haren onder de losjes gedragen hoofddoeken vandaan komen.

Zo nu en dan ontwaar ik zelfs een voorzichtige flirt van een Iraanse schone en zolang de Mullah  het niet ziet is er niets aan de hand. En in Iran wordt het nooit meer dan een voorzichtige maar o zo charmante flirt.

’s Avonds is het park gevuld met reizigers die er hun avondmaal nuttigen en met het hele gezin in het park overnachten. Ik wandel er samen met een paar medereizigers doorheen krijg een paar keer thee en eten aangeboden.

Overdag word ik regelmatig aangesproken door jonge mensen die Engels studeren, ze willen oefenen in het Engels spreken of door mensen die Perzische tapijten wil verkopen. Ik vind het prima, het is een uitstekende manier om met de bevolking in aanraking te komen.

De meeste mensen die ik spreek geven aan dat ze niet tevreden zijn over de manier waarop   het voormalig land van Sjah geregeerd wordt. Als ik dan vraag waar het aan ligt geven ze steevast aan dat het aan de regering ligt.

Perzische bazaar

Ambachtsschap in het oude Perzië

Veel Iraniërs zien de Ayatollah liever verdwijnen

Een enkeling durft te zeggen dat ze de geestelijke dictators liever zien verdwijnen.

De meeste mensen geven toch aan dat de regering de schuld heeft van alles wat er mis is in het Islamitische land.

Want het land zucht onder de macht van de geestelijken en maar weinig mensen durven dit toe te geven.

Ik vraag me soms af of de mensen hier beseffen dat het de geestelijken zijn die dit land in hun greep hebben en dat de regering uit marionetten bestaat.

Ik ga liever niet openlijk in discussie over dit soort onderwerpen in Iran, ik ben op reis en wil mij niet met politiek bezig houden.

Bovendien heb ik geen zin in problemen en daar kan je zomaar in terecht komen.

Als je teveel over politiek praat in Iran gaat dat namelijk anders dan in een westers land.

Aan het eind van de dag zit ik meestal op het dakterras van een theehuis aan het Iraanse Imamplein waar ik, al thee drinkend, het leven in Isfahan waarneem. Het uitzicht over het plein met zijn Bazaar waar grote hoeveelheden Perzische tapijten worden aangeboden is geweldig.

Hoe ontspannen en gezellig het hier ook is, ik wil na een week toch weer verder en ik besluit de volgende dag te vertrekken.

Perzische tapijten

Een Kilim uit Isfahan die nu bij mij aan de muur hangt

Nieuwe avonturen lonkte in Iran

Aan de ene kant vind ik het jammer om Isfahan achter mij te laten maar tegelijkertijd lonken de nieuwe avonturen weer die ik in het land van de Ayatollah ga beleven.

Ik wil verder het land van de Ayatollah in en ga op weg naar de universiteitsstad Shiraz. Ik heb bij een guesthouse in Shiraz afgesproken met de 2 Oosterijkers uit de Amir Kabir die per bus reizen.

Shiraz is onder andere beroemde vanwege de graftombe van de Perzische dichter Hafiz, die van 1320 tot 1398 leefde. Vlakbij de 1,2 miljoen inwoners tellende stad ligt Persopolis of dat wat er van over is. Het paleis van Persopolis werd door Alexander de Grote in brand gestoken en leeg geplunderd.

Ik vertrek de volgende ochtend vroeg om de drukte vermijden en om op weg te zijn voordat het echt heet wordt. De rit van Isfahan naar Shiraz voert me door een heet en verlaten woestijn gebied. Ik voel mij geweldig als ik zo door het oude landschap rij.

Mijn gedeukte theezetter uit Iran pronkt op mijn dressoir thuis

Ik heb 488 km voor de boeg en vraag me af of ik dit in een dag kan doen. Zo vroeg in de ochtend valt de hitte nog mee maar tegen het middaguur beginnen de temperaturen flink op te lopen.

De bijna verlaten weg rolt zich als een in de hitte golvend zwart lint voor mij uit. Zo nu en dan zie je wat nomade tenten langs de weg maar meer ook niet. Na een uur of 5 rijden ben ik nog steeds geen plek tegen gekomen om te schuilen voor de brandende zon.

Ik begin verliefd te worden op Perzië

Geen tankstation, restaurant of zelfs maar een bushalte zie ik langs de kant van de weg. Ik ben wel een paar keer gestopt maar als je geen beschutting hebt tegen de zon hou je dat ook niet lang vol.

Om enige verkoeling te krijgen rij ik met mijn jas en vizier half open maar met de hete wind maakt dat er niet veel beter op. Eindelijk na 5 uur rijden zie ik in de verte langs de kant van de weg een gebouwtje staan.

Het is een wegrestaurant waar meerdere mensen zitten om waarschijnlijk net als ik de ergste hitte te ontvluchten.

Ik stop en neem plaats in het restaurant om een eenvoudig maaltijd van Kebab, sla en gebakken aardappelen te eten, met daarbij natuurlijk een Zamzam.

Het is opvallende hoe zeer Zamzam cola lijkt op Coca Cola, de letters tenminste niet de smaak. maar het doet er niet toe, in Iran drinkt iedereen Zamzam en ik dus ook.

Mijn presentje

 Ik ben zelf een nomade

Ik raak in gesprek met een vrachtwagen chauffeur en vraag of hij weet wat de nomaden er van zouden vinden als ze een bezoekje zou brengen.

“Why not bring them a visit” zegt hij “your a nomad to”. Ik ben ontroerd als ik hem dit hoor zeggen, zo zien mensen in Iran mij dus en dat charmeert mij wel.

Na het eten zoek ik een plekje buiten in de schaduw en wacht de dalende temperaturen af. Rond een uur of half 5 besluit ik weer verder te gaan. Het is enigszins afgekoeld en het voelt weer goed om onderweg te zijn.

Mijn stop heeft er wel voor gezorgd dat ik vandaag Shiraz niet ga halen. Het maakt me niet uit, ik ken nu een truck om aan een overnachtingsplek te komen. Ik raak steeds meer vertrouwd met dit prachtige land, ik begin zowaar een beetje verliefd te worden op Iran.

Deel 41: Overal te gast in Iran

 

Opmerkingen

comments