33: Buigen voor de macht van de Mullah in Iran

Tijdens een kort verblijf in een voorstad van Teheran maak ik kennis met de macht van de Iraanse Geestelijken, oftewel de Mullah. De bevolking van Iran is duidelijk doodsbang voor de Mullah want ze buigen als knipmessen en durven de Iraanse heersers niet aan te kijken, ik ben op mijn hoede maar buig niet.

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

Op sokken missie in Iran

De volgende ochtend liggen er twee stapeltjes gewassen kledingstukken voor mij klaar met daar bovenop één paar sokken. Ik moet toch iets aan die ene paar sokken doen, denk ik terwijl ik naar de 2 stapeltjes kleding kijk.

Ik ben in ieder geval blij met mijn gewassen kleding en trek een schone set aan. Na een ontbijt met veel thee is het tijd om verder te gaan. Ik neem afscheid van de familie, start de motor en zet mijn reis voort.

Na een halve dag rijden kom ik in een voorstad van Teheran terecht. Ik zoek een hotel en vraag of er een kamer is. Ik krijg een kamer aangewezen en de motorfiets kan op de binnenplaats geparkeerd worden.

Ik stop redelijk vroeg bij het hotel en besluit de stad maar eens te bekijken. Ik dwaal een beetje door de straten van Shahr-e-Qods ofzo.

ik kan me de naam van de plaats niet meer precies herinneren maar hij klonk een beetje zo. Aangezien ik nog geen zin heb om direct richting Teheran te rijden ga ik eerst maar eens zoeken naar mij 2e prioriteit en dat is tenminste een extra paar sokken.

Noten wikkel in Iran

Noten winkel in Iran

Weinig schoenwinkels in Iran

Ik dwaal een beetje door de straten van de stad maar kom geen winkel tegen waar ik sokken kan kopen.  Het lijkt erop dat er in Iran niet veel sokkenwinkels zijn en dus ga ik maar weer eens thee of een shake drinken.

Ik kan echter nergens een tent vinden waar ik een dadelshake kan krijgen en dus leg ik mij neer bij een meloen shake en een ijsje.

Zo zit ik op een trapje een ijsje te eten en zie ik een paar meter verderop een Iraanse man op de stoep zitten terwijl die een glas thee drinkt. Ik staar een beetje in het rond en voel mij wel op mijn gemak zo zittend op het trapje.

Er komt een Mullah aangelopen

Het is alsof ik door Frankrijk aan het toeren ben zo voelt het. Naar mate ik langer onderweg ben raak ik sneller gewend aan een andere cultuur.

Omdat ik per motorfiets over land reis kom ik niet plotseling in aanraking met een vreemde cultuur. Dit maakt dat ik nauwelijks last heb van een cultuurschok.

In de verte komt er met grote haast een Mullah aangelopen. De thee drinkende man springt als gestoken met een rood hoofd overeind en buigt als een knipmes voor de Mullah. Als de Mullah mij passeert blijf ik gewoon zitten en lik nog maar een keer aan mijn ijsje.

De Mullah en ik negeren elkaar

Ik heb niks met geloof en met hun vertegenwoordigers denk ik en kijk weg als de Mullah langs komt. De Mullah lijkt mij ook te negeren en loopt in grote haast verder. Ik heb geen hekel aan Mullahs of Ayatollahs of een Imam maar ik heb nu eenmaal niets met geestelijken.

Of het nu christelijke of islamitische geestelijke zijn, ik vind het allemaal poppenkast. Ik kom er gaande weg achter dat ik niet de enige in Iran ben die er zo over denkt.

Zo dwaal ik een beetje door de voorstad van Teheran op zoek naar een schoenen of sokken winkel. Een extra paar sokken, daar ligt mijn prioriteit.

Uiteindelijk lukt het me om twee extra paar sokken te bemachtigen en ik ga tevreden terug naar mijn hotel om mijn buit op mijn kamer te leggen.

In Iran eet je beter bij de mensen thuis.

Ik dwaal daarna nog een beetje door de straten van de stad op zoek naar een plek om iets te eten. Het islamitische land biedt niet veel variatie als het om eten gaat, tenminste dat is mijn ervaring.

Niet dat islamitisch eten niet goed is maar in restaurants in Iran wordt nu eenmaal minder gevarieerd.

Het wordt een eenvoudige maaltijd van Kebab met tomaat, geroosterde paprika en rijst maar het voldoet. Eten in een restaurant in Iran valt meestal erg tegen terwijl de mensen thuis juist zeer uitgebreid koken en eten.

Morgen even mijn sproeiers ophalen op het vliegveld van Teheran en dan verder denk ik. Dat het ophalen van deze onderdelen voor een aantal bijzondere ontmoeting gaat zorgen weet ik dan nog niet.

34: Bureaucratie en hamburgers in Teheran

 

’s Nachts is het stil in Teheran, Shida Bazyar

Opmerkingen

comments