32: In Iran was ik tijdelijk Christen

Tijdens een wandeling in het Iraanse dorp van de twee Iraanse vrienden raken we wat verder in gesprek. Een van de twee verteld dat hij al 28 is en nog nooit een vrouw heeft gekust omdat dit nu eenmaal niet mag in Iran zonder getrouwd te zijn. Er mag veel niet in Iran denk ik bij mezelf en zwijgend slenteren we met zijn drieën door het dorpje.

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

 Atheïst zijn is verboden in Iran.

De twee vrienden gaan mij hun dorp laten zien. We wandelen door het rustieke Iraanse dorpje, bekijken wat winkeltjes en een hele oude moskee. Ik mag de moskee niet in want ik ben immers geen moslim, ik ben in werkelijkheid Atheïst maar dat zeg ik niet want dat heeft vervelende gevolgen.

Ik ben dan wel tijdelijk “Christen” en dat is prima maar toch niet voldoende om een moskee in te kunnen. In werkelijkheid ben ik niet gelovig maar het is niet verstandig omdat in een land als Iran te vertellen, dus ben ik maar tijdelijk christen.

Maar ik weet eerlijk gezegd niet veel over het Christendom te vertellen dus het is een beetje oppassen geblazen. Als er gevraagd wordt of ik een bijbel bij mij zeg ik dat ik die in het begin van mijn reis bij me had maar dat ik hem heb weggegeven in Turkije. Een Bijbel weggegeven aan een inwoner van Iran mag waarschijnlijk ook niet dus hou ik het op Turkije.

Als je in Iran openlijk uitkomt voor het feit dat je niet in God gelooft kun je in de gevangenis belanden dus vandaar dat ik tijdelijk christen ben. Want als christen wordt je duidelijk wel geaccepteerd in dit diep gelovige land.

Dadelshake in IranDadelshakes drinken in Iran

Er mag niet veel in Iran

In een soort snackbar drinken we een Dadelshake  en ik moet zeggen het is de lekkerste shake die ik ooit gedronken heb.

Ik hef het glas en wil proosten. “  That is not allowed in Iran” zegt een van mijn “vrienden” oftewel proosten is niet toegestaan.

Na de wandeling gaan we terug naar het huis en daar staat de thee al klaar. Er staan ook schalen met meloen, verse dadels en andere lekkernijen. De vader is er ook bij komen zitten en we praten over van alles en nog wat.

Of ik een film wil zien, wordt er gevraagd en er komt een video band met Diehard met Bruce Willis in de hoofdrol te voorschijn.

De film wordt aangezet en tot mijn stomme verbazing zie ik een Veronica logo in de rechterbovenhoek staan.

Hoe is het mogelijk denk ik, zit ik in Iran naar Diehard met Veronica logo te kijken. Om een uur of half 12 lijkt het mij tijd om te gaan slapen maar dat zit er nog niet in.

Er wordt een indrukwekkende maaltijd opgediend van gebakken eieren, verse salade, gebakken aardappelen en fruit.

Praten over politiek Amerika en Iran

Ik vergeet mijn vermoeidheid en geniet van de heerlijke maaltijd. Onder het eten praten we over politiek Amerika en ook over Nederland. We moeten wel een beetje door eten wordt er gezegd want moeder en dochter moeten ook nog eten en tegelijk eten zit er niet in.

Ik krijg een beetje het idee dat deze mensen en die van het terras van de eerste nacht, niet gelukkig zijn met de geïsoleerde positie van hun land. En zich ook een beetje lijken te schamen.

Het lijkt er ook een beetje op of ze zich schamen gezien de vragen die ze mij stellen. Zo wordt er aan mij gevraagd of de mensen in Nederland en de rest van Europese landen ook een hekel aan Iran en zijn bevolking hebben.

Ik ontken dit en zeg dat de meeste westerlingen te weinig van het Iraanse volk weten om er een hekel aan te hebben. Ik zeg dat ik in ieder geval geen hekel aan Iran heb, ik vind het nu al een geweldig land en dat meen ik.

In Iran geef ik mijn mening niet altijd.

Het probleem zit hem  ,volgens de zoon en zijn vriend, in de regering, die moet weg vinden ze. Volgens mij zit het probleem bij de Ayatholla’s en de Mulahs die het land in hun greep hebben, denk ik maar zeg maar niets.

Ik hou wijs mijn mond en knik instemmend terwijl ik aangeef dat ik geen verstand van politiek heb. Ik weet namelijk niet hoe er gereageerd wordt als ik hardop mijn mening geef.

Er wordt aangeboden om mijn kleren te wassen en ik neem dat aanbod graag aan. Ik doe al mijn vuile was in een plastic tas en geef dit aan mijn gastheer, die het weer aan zijn zus geeft.

De zus zegt iets in het farsi tegen haar broer en die zegt tegen mij dat mijn kleding erg vuil is. Ik verklaar dat dit niet anders kan als je reist op de manier waarop ik dat doe.

Ik heb een sokken probleem

Ik heb de reis over het algemeen goed voorbereid maar er is een ding heel erg mis gegaan, ik heb namelijk maar een paar sokken bij me. Het zijn ook nog eens dikke wintersokken. Ik begrijp zelf ook niet hoe dit kan en ik heb ook nergens sokken winkels gevonden tot nu toe.

Mijn gastheer ziet mijn sokken en vraagt, naar mijn sokken starend ” “why do you have these thick soks ? Ik weet geen antwoord maar vraag wel of ik een douche mag nemen voor ik ga slapen. Geen probleem zegt mijn gastheer.

Eenmaal in bed lig ik nog na te denken over zoveel gastvrijheid. Het is volgens mij niet het beeld wat de gemiddelde westerling heeft van het Iraanse volk.

Nu reis ik nog maar een paar dagen door Iran en heb ik geen idee wat de rest van de reis mij brengt. Tot nu toe ben ik op mijn reis alleen maar medewerking en gastvrijheid tegen gekomen.

33: Buigen voor de macht van de Mullah in Iran

 

Opmerkingen

comments