23: Dogubayazit is de laatste Turkse stad voor Iran

In de laatste Turkse stad voordat ik Iran in rij is volgens reisgidsen als de Lonely Planet niet veel te doen. De praktijk is echter anders, Dogubayazit blijkt een stoffige maar zeer gezellige stad waar veel te doen is. Het blijkt ook een magneet te zijn voor allerei reizigers en ik maak als snel vrienden.

Deel 1: Van Goldwing naar XT500

Dogubayazit wordt ook dogbiscuit genoemd.

Mijn volgende doel is Dogubayazit. Dogubayazit is de laatste Turkse stad die ik tegenkom voordat ik Iran binnen rij. Ik verwacht niet veel van Dogubayazit of Dogbiscuit (hondenkoekje) zoals het ook wel wordt genoemd.

De naam Dogbiscuit dankt de plaats aan zijn stoffig rommeligheid. Ik bedenk dat ik er slechts een nacht blijf en de volgende dag vertrek richting Iraanse grens. Dogubayazit kan alleen maar erger zijn dan Erzurum denk ik en daar was al niets te beleven.

Alhoewel er wel een paar dingen te zien zijn in Dogbiscuit maar ik weet niet of ik daar tijd aan ga besteden. De route van Erzurum naar Dogubayazit is even prachtig als de rest van Turkije of misschien wel mooier.

Het landschap is woest en onontgonnen en de bevolking is prachtig en vriendelijk. Ik moet onderweg meerdere keren aangeboden thee afslaan omdat ik eindelijk eens wil doorrijden. Het gaat allemaal met een eindeloze beleefdheid, vriendelijkheid en veel handen schudden.

Dogubayazit

Stoffige straten in Dogubayazit.

Een kamer met douche voor 12 dollar in Turkije

Aan het eind van de dag kom ik aan in die laatste stad in Turkije en zoek een hotel. Het eerste hotel lijkt meer op een stal dan op een hotel. Er ligt in een stoffig hok een matras op de grond en dat is het dan.

Dit gaat me te ver denk ik ook al zal het weinig kosten en ik rij verder de stad in. Een stuk verderop staat een groot modern uitziend gebouw dat als hotel dienst doet. Ik parkeer de Ténéré en loop naar binnen.

Van binnen ziet het er zeer modern en erg netjes uit. In de lobby staan keurig nette lederen stoelen en banken en ik word door de zeer charmant vrouwelijke hotel manager uitgenodigd voor thee.

Ik kan voor 12 dollar een kamer krijgen met douche en toilet. De motor kan wel ergens in de keuken van het restaurant gezet worden zegt ze. Ik probeer de prijs naar 8 dollar te onderhandelen maar kan uiteindelijk haar charmes niet weerstaan en ga akkoord met 10 dollar.

Dogubayazit

Mount Ararat in Turkije

Niet bang voor de PKK

Ach denk ik bij mezelf het is waarschijnlijk voor een nacht, morgen rij ik Iran binnen en ik wordt op een prettige manier zenuwachtig bij het idee de volgende de grens over te gaan. Ik besluit een beetje rond te kijken in de stad en kom al doende twee Britten tegen waarvan een van Pakistaanse afkomst.

Met zijn tweeën reizen ze door Turkije met bussen en treinen. We besluiten samen ergens thee te drinken want dat doe je nu eenmaal in dit land. Tegen de avond gaan we ergens kebab eten en spelen tot laat in de avond backgammon en triktrak.

Onderwijl worden er liters thee genuttigd. Terwijl we zo aan spelen zijn rijden er met regelmaat pick-up trucks rond met gewapende burgerwachten er op vanwege mogelijke PKK aanvallen. Tja we zitten nu eenmaal in PKK gebied. Als ik de koerden in Dogubayazit vertel over de PKK Nederland.

Turkije

Aardig hotel personeel in Dogubayazit.

De Ishak Pasa

Ik en mijn nieuwe vrienden trekken ons er weinig van aan en spelen door. Onder mijn nieuwe vrienden is ook een Engelse Koerd die zich niet op zijn gemak voelt. Ik kan dit wel begrijpen, in een land als Turkije ben je als Koerd niet overal gewenst.

Die avond spreken we af dat we de volgende dag de Ishak Pasa gaan bezoeken. De Karavanserai van Dogubayazit die ooit ten tijde van de zijde route als overnachtingplaats fungeerde het is in 1685 gebouwd en wordt redelijk goed onderhouden.

Het lijkt erop dat Dogubayazit meer is dan een hondenbroodje en dat ik er langer dan een dag ga blijven. Ik heb tenslotte weer nieuwe vrienden gevonden.

 24: Mijn eerste aardbeving beleef ik in Dogubayazit

Opmerkingen

comments