1: Honda Goldwing of XT500

Ik heb veel motortrips gemaakt door Europa. Dwars door Italië naar Sicilië op een Honda Goldwing. Het was het eerste type Goldwing, de 1000cc viercilinder was. Voor die tijd een pk monster, want we spreken hier over 1984. De Goldwing was uiteindelijk aan vervanging toe maar geld voor een nieuwe was er niet. Mijn keuze voor een Yamaha XT500 verbaasde menigeen.

Een GL1000 met Vetter kuip

De viercilinder boxermotor was uitgerust met een Vetter kuip en Krauser koffers, want de Vetter Windjammer dat was toen de kuip voor de 4 cilinder boxer motorfiets.

Met diezelfde Goldwing heb ook Spanje en Portugal doorkruist. Het was een beest van een motor en ik had mij toen voorgenomen om nooit meer iets anders dan een Goldwing te rijden.

Want met een Honda Goldwing rij je niet maar daar zweef je als het ware mee. De eerste Honda Goldwing, de GL1000, was natuurlijk nog een lomp onhandig ding.

En vergeleken met de latere  GL1000 Modellen zoals de 1200 en 1500 cc zes cilinder was het een brommer. Maar in 1985 was het nog een indrukwekkende motorfiets die wel zijn nukken had.

Een superbike met vraagtekens

De Gl1000 werd in die tijd nog als superbike gezien. De vloeistof gekoelde  viercilinder boxer motor maakte indruk in die tijd.

De Honda Goldwing was echter niet perfect, zeker niet qua wegligging. Het frame en het rijwielgedeelte was namelijk niet geschikt voor het vermogen van bijna 90 pk.

Dat maakte dat de motorfiets bij hogere snelheden gevaarlijke weggedrag ging vertonen.

In sommige gevallen begon de motorfiets zo gevaarlijk te slingeren dat de berijder de controle verloor.

Zelfs een GL1000 slijt

Maar zelfs een 1000cc boxer slijt en na ongeveer 120.000 km begon de motor flink olie te gebruiken.

Ik was toen 28 jaar en had niet echt een wereldsalaris en dus ontbrak mij het geld om een revisie te laten uitvoeren.

De motorfiets was aan het slijten en een revisie was aan de orde. Bovendien had ik zelf ook al eens het soms gevaarlijke weggedrag ervaren, dus er moest iets anders komen.

Een dergelijk dure operatie kon ik in die tijd niet betalen en ik moest de Honda verkopen.

Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van mijn mooie rode boxer motor. Maar zonder motor leven is geen leven vond ik, er moest iets anders komen.

GL1000 met Veter kuip
GL1000 met Veter kuip ergens in zuid Portugal

De Yamaha XT500 leek op een brommer

Veel geld had ik niet aangezien mijn GL1000 niet zoveel opbracht vanwege de reparaties die moesten plaatsvinden.

Ik moest dus genoegen nemen met een minder zware motorfiets. Een nieuwe Honda GL1000 Goldwing zat er in ieder geval niet meer in.

Ik zocht alle motorbladen na op wat er te koop stond en liep regelmatig motorzaken binnen op zoek naar een koopje.

Internet was er in die tijd nog niet en dus verliep het zoeken naar goeie 2e hands motorfietsen moeizaam.

Ik kocht diverse motorbladen voor de advertenties om mijn honger naar een motorfiets verder te stillen. Er was keuze genoeg maar er paste maar weinig bij mijn wensen en/of portemonnee.

Een opmerkelijk motorfietsje

Ik zat al enige tijd zonder motor en dat viel tegen. Totdat ik bij een motorzaak in Den Haag, enigszins weggestopt een XT500 zag staan.

Ik vond het een opmerkelijk motorfietsje. Klein, één cilinder, alleen een kickstarter, tjonge wat kan je daar nou mee doen.

Maar de prijs was wel aantrekkelijk en hij bleek technisch goed in orde. Ik vroeg om een proefrit en dat kon.

De man van de motorzaak trapte hem aan want, zo zei hij, dat vergt nog wat oefening.

Off-road-met-de-XT500

De XT500 was prima voor het terrein

Het starten van de Yamaha XT500 was een uitdaging.

Ik reed met de motor ,die aanvoelde als een brommer, de straat uit. Ik vond het wel een grappig motorfietsje en hij deed het goed. Na enig nadenken besloot ik de XT500 maar te kopen.

Met inruil kon ik de XT voor een spotprijs mee krijgen. Met enig weemoed naar de Honda reed ik met de eencilinder de straat uit.

Als ik weer meer geld zou hebben zou ik vanzelf wel weer op een zwaardere 4 cilinder stappen en tot die tijd had ik tenminste iets.

Het starten was in het begin een uitdaging, want ik heb wat trappen terug gekregen van dat kreng.

Ik kreeg de truc door

Na verloop van tijd had ik de truc door en hoefde ik niet eens meer naar het kijkglaasje te kijken.

Het kunnen starten van de Yamaha XT500 zonder in het kijkglaasje te kijken gaf op zich al een kick.

De meest XT500 rijders wisten de eencilinder niet aan te krijgen met behulp van het glaasje maar mij lukt dat op een gegeven moment wel.

Ik kreeg steeds meer lol in de XT500 en ging zelfs off road rijden. Het was een heerlijke machine en ik wilde hem eigenlijk niet meer kwijt.

Zonder het te beseffen was de XT500 het begin van een groot motor avontuur, de Honda was ik ondertussen allang vergeten.

Deel 2: De Yamaha XT500 en XT600

Opmerkingen

comments