17: Turkse thee smaakt goed

Cappadocië was prachtig en ik heb me er een paar dagen prima vermaakt. De Ténéré doet zijn werk maar heeft wel last van de slechte brandstof of de hoogte waar Turkije zich op bevind. Na Cappadocië ga ik verder Turkije in, op weg naar bijzondere ontmoetingen.

 Deel 1: Van Goldwing naar XT500

 Geen snelwegen in Turkije

Na 3 dagen rond te hebben gereden in Cappadocië wordt het weer tijd om verder te gaan. Mijn volgende doel in Turkije is de zwarte zee. Ik steek Turkije dwars door en vermijd de grote plaatsen en snelwegen.

De [intlink id=”516″ type=”post”]Ténéré[/intlink] doet het goed maar gaat komt af en toe met moeite boven de 5000 toeren uit. Niet dat dit echt nodig is, wat ik rij toch niet veel harder dan 90, het is alleen hinderlijk als je even snel moet inhalen.

Nu zijn de wegen waar ik op rij niet druk en is inhalen ook niet vaak nodig maar hinderlijk is het gesputter af en toe wel. Ik heb het idee dat de motor te rijk staat afgesteld en ik overweeg om ergens een kleiner sproeier te monteren.

Het sputteren bij hogere toeren zou te wijten kunnen zijn aan een te rijk mengsel. Met een kleiner sproeier en het anders afstellen van de vlotter kan het probleem verholpen zijn, denk ik.

Thee in Turkije

Overal wordt je uitgenodigd voor thee en eten

 De thee vloeit weer rijkelijk in Turkije.

Buiten parkeren is geen optie Ik denk er niet verder over na en stuur de Ténéré, genietend van het mooie landschap verder richting zwarte zee. Ik stop regelmatig om thee te drinken en een beetje met de lokale bevolking te kletsen.

Ik heb het idee dat ik overal dezelfde thee krijg. Niet dat dat wat uitmaakt maar het valt op. In Nederland kan je verschillende soorten thee krijgen maar daar lijken ze hier niet aan te doen.

Ik overnacht in een klein plaatsje, Amasya genaamd. Ik zoek een pension en weet de motor weer ergens op een binnenplaats te parkeren. Onbewaakt buiten laten staan is voor mij geen optie.

Na enig onderhandelen komen we tot een acceptabel prijs voor een overnachting en ik krijg mijn kamer toegewezen. Die middag is het thee drinken op de binnenplaats van het pensioen en daar kom ik Bert Smets tegen, een verslaggever van de Volkskrant.

Turkije

Zomaar een straatje in het Turkse plaatsje

We zitten al in PKK gebied.

Bert Smets is samen met zijn vrouw op reis door Turkije en logeert ook in het pensioen. We raken in gesprek en besluiten de volgende dag samen het plaatsje en de omgeving te gaan verkennen.

Zo pratend over elkaars werk en politiek wandelen we door het schilderachtige plaatsje. De bevolking is weer even vriendelijk als altijd en de thee vloeit rijkelijk, zoals dat gaat in Turkije. We zitten al in PKK gebied.

We bezoeken de graftombes die voor vroegere koningen in de massieve rotsen zijn uitgehakt, de moskee en andere historische delen van Amasya. Amasya is van grote historische waarde.

De stad telt een groot aantal waardevolle historische gebouwen, waaronder de Ferhat-aquaduct, de 13e eeuwse Seljuk Burmali moskee, het 14e eeuwse Ilkhan Bimarhane ziekenhuis, de graftombe van de 15e eeuwse Pir Ilyas en de moskee van Yildirim Beyazit.

Turkse kinderen

Kinderen spelen met klappertjes in de Amazya

 Koers naar Trabzon

Amasya is gevoelig gelegen voor aardbeving. In 1939 werd een groot deel van de gebouwen beschadigd. Op een avond worden we opgeschrikt door geknal. Ik zit nog lang niet in PKK gebied maar ik schrik wel.

Het valt allemaal mee, buiten zijn kinderen bezig met onschuldig vuurwerk. Met een steen slaan ze op een soort klappertjes waardoor deze mooi knallen. Tja kinderen. Na 3 dagen Amasya te hebben verkend wordt het weer tijd om verder te gaan.

Ik neem afscheid van mijn nieuwe vrienden en zet koers naar de Trabson aan de zwarte zee. Ik ben voorlopig nog bezig met Turkije maar Iran lonkt. Ik ben in ieder geval op de juiste koers.

18: Zelfs de PKK houdt mij niet tegen

 

Opmerkingen

comments