25: Mijn eerste dag met de Yamaha Ténéré in Iran

Eindelijk is de dag aangebroken dat ik met de Yamaha Ténéré de Iraanse grens ga over steken. De benzine in Iran is zeer goedkoop en daar wil ik gelijk van profiteren. De 28 liter tank van de Ténéré is bijna leeg en die ga ik in Iran voor 1 Euro helemaal vol tanken ik ben klaar voor het land van de Ayatollahs.

Deel 1:Honda Goldwing naar XT500

Lage benzine prijzen in Iran

De volgende ochtend sta ik vroeg op. Ik bestel via de ANWB per fax nog snel wat onderdelen die ik laat invliegen op het vliegveld van Teheran in Iran.

Het gaat om een stuk of 4 sproeiers van verschillende maten, een paar extra vlotterbak pakkingen twee bougies en nog wat ander klein spul.

De Yamaha Ténéré heeft duidelijk last van een slecht afgestelde carburateur en daar wil ik met behulp van toegestuurde sproeiers wat aan gaan doen.

Ik betaal de rekening van het hotel en neem afscheid van mijn nieuw gemaakte vrienden en de charmante hoteldame.

De Yamaha Ténéré gebruikt weinig olie

Het geeft wel een spannend gevoel dat ik na een kilometer of 40 Iran binnen rij. Aangezien ik weet dat de benzineprijzen in Iran belachelijk laag zijn ben ik niet meer van plan in Turkije te tanken.

De kosten die ik met mijn motorreis maak vallen tot nu toe flink mee en met de prijzen in Iran kan dat alleen maar beter worden.

Ik koop voor de zekerheid nog wel even 2 liter olie omdat ik geen idee heb of er in Iran goede motorolie te krijgen is. Niet dat de Yamaha Ténéré veel olie verbruikt maar ik heb de ruimte om het mee te nemen en het geeft een gerust gevoel.

Met de Ténéré in Iran

Een straat in het stoffige Dogubayazit.

 De poort naar Iran gaat open.

Het is zover, ik start de Ténéré en rij langzaam over de stoffige straten Dogubayazit uit. Zodra ik de stad uit ben maak ik meer snelheid en rij met een gangetje van 80 richting de Iraanse grens.

Met de Grenspoort inzicht stop ik nog een keer langs de kant van de weg en kijk nog eenmaal richting Dogbiscuit. Ik vond het een heerlijk stad en kom hier nog wel eens terug denk ik. Met een glimlach op mijn gezicht stap ik weer op en rij richting de grens.

Ik arriveer bij een groot dicht hek met aan de andere kant een in militair groen geklede jonge man met een pet. Op het moment dat ik bij het hek stop wordt dit met veel geknars open gedaan.

Ik geeft mijn paspoort, geopend op het blad waar het visumstempel voor Iran staat aan de jongeman. De Jongeman bekijkt het visum en wenkt dat ik door mag rijden. Ik rij door het geopende hek en zodra ik er door ben wordt het met een luide knal achter mij gesloten.

De Yamaha Ténéré

Afscheid van Dogubayazit en Turkije op naar Iran

De eerste diefstal in Iran.

Ik ben binnen, denk ik. Ik zie links en rechts allemaal verschillende gebouwtjes waar van alles gebeurt. Ik heb werkelijk geen idee waar ik moet beginnen om verder te komen. Ik zet de motor neer en wil een gebouwtje in lopen.

De man met pet roept mij terug omdat er iets moet worden ingevuld. Hij vraagt of ik een pen heb en ik geef hem zonder er bij na te denken mijn mooie roestvrijstalen Parker pen die ik losjes in mijn zak heb.

De man in het groen vult een paar onduidelijke dingen in en steekt mijn pen in zijn zak. Nu is het natuurlijk niet verstandig om aan de Iraanse grens al gelijk stennis te gaan schoppen maar dit laat ik mij niet gebeuren.

Will you please give me back my pen” vraag ik beleefd maar dringend. De Iraanse klootzak draait zijn hoofd om en doet of hij me niet hoort. Ik doe een stap dichterbij en vraag nu op een indringende toon mijn pen terug maar hij negeert mij.

Jouw krijg ik nog wel, denk ik maar ik ga eerst zorgen dat ik het een en ander geregeld heb om door te kunnen rijden. Ik stap met mijn paspoort en carnet de passage een belangrijk uitziend gebouw in en meld mij bij een onduidelijk bureautje.

Speelkaarten zijn verboden in Iran.

Het kantoortje ligt vol met stoffige boeken waar belangrijk uitziende mannetjes in aan het schrijven zijn.

Ik laat met mijn vriendelijkste glimlach mijn paspoort en carnet de passage zien en vraag of ik door mag.

“No you wait there” zegt de duidelijk overspannen man en wijst naar een houten bankje. Ik neem plaats op een bank en hou door het raam de pennenjatter in de gaten. De schoft is duidelijk blij met mijn pen.

Het is een drukte van jewelste in het grenskantoor. Er is net een bus met mensen gearriveerd en iedereen moet gecontroleerd worden.

Speelkaarten verboden in Iran.

Op een bepaald moment klinkt er een knal door het kantoor en het volgende moment vliegt er een pakje speelkaarten over de vloer.

Het pak speelkaarten komt voor mijn voeten tot stilstand. Ik kijk er naar maar laat het liggen Het pak kaarten is bij iemand uit zijn bagage gehaald die het waarschijnlijk het land binnen wilde smokkelen.

Speelkaarten zijn verboden in Iran, ik ben benieuwd hoe dat zit met pennen stelen. Ik wil hoe dan ook mijn pen terug denk ik. En werp de pennendief een indringende blik toe door het raam, die pen krijg ik hoe dan ook terug let maar op al is het het laatste wat ik in Iran doe.

26: De grens met Iran 

 

Opmerkingen

comments